گفتم که می خوام خونسردانه دعوا راه بیندازم. از دیروز شروع شد.

آقای همسر رفت تو بالکن که سیگار بکشه. من هم طبق معمول دنبالش. شروع کردم به چانه زدن روزیی یه پاکت میشه ۸۰۰ تومن در ماه ۲۴۰۰۰ تومن در سال ۲۴۰ هزار تومن-البته با تخفیف-  من ۲۴۰ تومن سالیانه می ذارم بانک مسکن. داری زیاده روی می کنی. نمی گم نکش. حتما بدنت احتیاج داره که می کشی دیگه. هفته ای دو تا پاکت بکش

-آقای همسر: من قبلا هم اینقدر می کشیدم. (حتما پس حرفش این بود که قبلا که تو اعتراض نمی کردی!)

- من: الان خودت تنها نیستی. انصاف داشته باش.

شروع می کنه به آواز خوندن.

خب اینجا باید اعتماد به نفسم رو حفظ می کردم و ادامه می دادم اما ناراحت شدم و رفتم آشپزخونه و خودم رو سرگرم کردم. بعد هم دیدم اومده خوابیده. با انگشتم می زنم بهش. چشماش رو باز می کنه و پشتش رو می کنه به من. دوباره می زنم بهش. به من گوش کن. شونه اش رو می اندازه بالا

- من: سیگار کشیدنت منو ناراحت می کنه. امیدوارم درک کنی که می دونم درک می کنی.

من نمی خواستم قهر کنم. قهر رو خودش شروع کرد. کلا از قهر کردن خوشم نمی یاد. قهر یعنی فرار. یعنی من آدم بالغی نیستم و نمی تونم حرفم رو بزنم.

حالا هر طرف اتاق می رم خنده ام می گیره و با زور خودم رو نگه می دارم که پغی نزنم زیر خنده. که اگر بخندم کسی نمی تونه جمعم کنه اونوقت فکر می کنه موضوع اصلا جدی نیست. نمازم رو می خونم . یه فیلم به اسم Butterfly Effect می ذارم. برقها رو هم خاموش می کنم. فیلم حاصل تخیل به نویسنده و کارگردان روانی امریکایی است. نه ترجمه اش خوبه و نه موضوع خوبی داره که بشه دنبالش کرد. کلا بیننده رو گیج می کنه و حوصله اش رو سر می بره. از وسطا قطعش می کنم. ساعت 11 هست . آقای همسر هم خوابیده. بیدارش نمی کنم. . از آنجا که تو دستورات دینی گفتند به هیچوجه رختخواب تون  رو سوا نکنید. می رم دو تا پتو می یارم. پتو گلبافت  رو می اندازم روی آقای همسرو پتو مسافرتی رو هم روی خودم و با فاصله ازش می خوابم. همین جاست که قدر اتاق خواب ساکت و دنجم رو می دونم. چون صدای یخچال و تیک تیک ساعت رو اعصابمه. نصف شب بلند میشم و می بینم رفته رو تخت خوابیده. نامرد من رو هم بیدار نکرده. اصلا منو بگو که پتو خوبه رو روی اون انداختم. خلاصه تا صبح خرد و خمیر شدم روی زمین خوابیدم. ساعت ۶:۳۰ بیدار میشم و با خودم درگیرم که پاشم صبحانه براش درست کنم یا نه. دل درد خفنی دارم و بی خیال می شم. خودش چای شب مونده و با یه خرما خورده بود و رفته بود.

پ.ن: جاری ام ۱۲ ساله که با قهر کردن به  همه خواسته هاش رسیده. دو روز قهر می کنه بعد یه دستبند دو میلیونی تو دستشه. ما رو باش برای چی قهر می کنیم. واقعا ۲۴ تومن ارزش چونه زدن داره؟ سیگار برای سلامتی اش ضرر داره؟ خب ضرر داشته باشه... به من چه؟ مگه ریه های منه که تخریب میشه؟ همونجور که من از بوی سیگار بدم مییاد و وقتی دودش بهم می خوره چشمام شروع می کنه به سوزش و اون اصلا توجه ای نمی کنه. -لابد تو دلش هم میگه گور باباش- من هم به سلامتی اش توجه نمی کنم.

پ.ن: اپیزود بعدی اینه که سیگار بکش. اما من دیگه برای خونه خرید نمی کنم. همه خریدها با خودت باور کن همون ۱۰ روز اول کم می یاره